Als kind hoorde ik de verhalen over de reis die mijn ouders naar Zweden maakten tijdens hun verkeringstijd. Met z’n tweeën in een Volvo Katterug reden ze richting het noorden. Waar ze precies zijn geweest, weet ik niet eens. Maar in mijn hoofd klonk het als één groot avontuur. Misschien begon daar al iets. Waarschijnlijk in combinatie met de indruk van Zweden die ik kreeg als ik naar Pippi Langkous keek.
Mijn eigen eerste kennismaking met Scandinavië was Finland. Een vriendin studeerde er en ik zocht haar op. Dit keer nog met het vliegtuig. Wat me vooral bijbleef, was de veelzijdigheid. Het ene moment stond ik midden in een bruisende stad, niet veel later was er natuur en rust. De gejaagdheid die ik in me had vanwege de afronding van mijn laatste studiejaar, verdween naar de achtergrond.
Jaren later, inmiddels als jong gezin, reden we met een Nissan Patrol en een daktent naar Denemarken. Het begin van een veel langere reis langs de Oostzee, door de Baltische staten tot aan Narva. Mijn man had fijne herinneringen aan zijn jeugdvakanties naar Denemarken en wilde die graag met ons delen. We zouden er zowat langskomen, dus waarom niet ook ‘even’ naar Legoland. Ik snapte hem wel, toen we daar samen reden.
Ondanks de vele verschillende reizen die we met onze auto door Europa maakten, bleef Scandinavië op de één of andere manier terugkomen. Veelal onbewust op een moment dat we behoefte hadden aan de rust en ruimte, zoals tijdens de Corona periode. Echt gegrepen werd ik pas toen ik in m’n eentje naar Zweden reed.
Steeds verder naar het noorden
Ik reed daarheen met een concreet doel: een vriendin bezoeken die in Zweden was gaan wonen met haar gezin. Toevallig of niet, reed ik een oude Volvo.
Toen ik vertrok, zat de drukte en onrust van thuis nog in mijn hoofd. Op de Duitse snelwegen voelde die eigenlijk heel passend. Verkeer, opletten, inhalen, doorrijden. Ik wilde naar mijn einddoel.
Bij Hamburg merkte ik een eerste verandering: ik reed langs de indrukwekkende haven met z’n bedrijvigheid, zeeschepen en containers. De weg loopt op een gegeven moment omhoog, waardoor je een soort uitzicht krijgt. Alsof je daar voor het eerst een glimp opvangt van “Het Noorden”.
Hoe verder ik doorreed, hoe meer er veranderde. Ik weet nog dat ik enthousiast werd van elke brug die ik overreed. Helemaal toen ik over de Sontbrug (Øresundsbron) reed. Wow. Tegelijkertijd werd ik, naarmate de reis vorderde, meer ontspannen. Alsof ik me spiegelde aan de veranderende omgeving. Ik was alleen onderweg en had alle ruimte voor mijn eigen gedachten. Zelf bepalen waar ik stopte en wanneer ik weer verder reed. Ik vertraagde automatisch.
Het komt wel goed
De voorbereiding voor de eerste reizen was minder vanzelfsprekend. Ik merkte hoe versnipperd veel informatie was. Hoe zat het nu precies met die bruggen? Welke ferry’s kon je allemaal nemen en waar stap je dan op? En als je voor een overtocht koos, wat schoot je daar dan mee op?
Natuurlijk was de informatie wel ergens te vinden. Maar om een goede afweging te maken, moest ik steeds losse stukjes bij elkaar zoeken. Op een gegeven moment ben ik maar gewoon gegaan met het idee: het komt wel goed. En het kwam ook goed.
Dat vind ik nog steeds een van de fijne dingen aan reizen naar Scandinavië. Het heeft zoveel te bieden, dat je er, ongeacht je keuze, het er wel naar je zin kan hebben. Tegelijkertijd weet ik nu dat ik sommige keuzes anders of in ieder geval bewuster had kunnen maken als ik meer overzicht had gehad.
Precies daar ligt het begin van Koers Noordwaarts.
Op een terugreis uit Zweden zat ik in de auto naar een podcast te luisteren, waarin een aantal dingen die ik allang niet meer had opgemerkt spontaan samenkwamen: schrijven, mijn kennis delen met anderen en iets creëren. Alsof er weer iets begon te stromen: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan. Een website om anderen enthousiast te maken om zelf naar het noorden te vertrekken. Niet door te vertellen welke route je móét nemen of welk land het mooiste is. Maar door informatie overzichtelijk bij elkaar te brengen en uit te leggen wat verschillende keuzes in de praktijk betekenen. Zodat je zelf kunt bepalen wat bij jouw reis past.
Zelfstandig koers zetten
Ik ben Lieke. Achter Koers Noordwaarts zitten mijn eigen reizen naar Scandinavië, de vragen die ik onderweg tegenkwam en vooral mijn plezier in het steeds opnieuw ontdekken van het noorden.
Ik reis in verschillende jaargetijden en merk dat dezelfde omgeving iedere keer weer anders kan voelen. Misschien is dat ook waarom het me niet snel verveelt. Er is altijd weer iets nieuws om op te merken.
Op Koers Noordwaarts vind je geen kant-en-klare vakanties en ook niet één route die voor iedereen de beste is. Je vindt er informatie, ervaringen en afwegingen, waarmee ik je wil prikkelen om je eigen koers naar het noorden te bepalen.